شوق «مهر» زیر آوار فاکتورهای مدرسه؛ وقتی دفتر مشق، دفتر حساب و کتاب شد

به گزارش ریحان نیوز، شهریورماه که به روزهای پایانی خود می‌رسد، همیشه باید بوی کاغذ نو و هیجانِ چیدن مدادرنگی‌ها را به همراه می‌آورد. سال‌ها پیش، ماجرای مدرسه رفتن، ماجرای همان دفترهای کاهی ۴۰ و ۶۰ برگی بود که عکس یک برگ روی جلدش، تمام دارایی دانش‌آموز محسوب می‌شد.

آن روزها اگر کیف و کوله‌ای نبود، کتاب‌ها را با یک تکه کشِ نیم‌متری گره می‌زدیم و با همان سادگی، راهی کوچه و خیابان می‌شدیم. امروز اما، حال و هوای شهر عوض شده است. خبری از آن سادگی پرشور نیست و نگرانی‌ها، جایگزین دلهره‌های شیرین شب‌های آخر شهریور شده‌اند.

این روزها پدرها و مادرها، نه در فکرِ آماده‌سازی ذهن کودک برای آموختن، که در حالِ کلنجار رفتن با لیست‌های تمام‌نشدنی هزینه‌هایی هستند که هر سال، یک‌شکلِ تازه به خود می‌گیرد.

بازار لوازم‌التحریر، حالا بیشتر از آنکه به بوی مهر آغشته باشد، بوی استرسِ خانواده‌هایی را می‌دهد که دخل و خرجشان با هم جور در نمی‌آید. در این میان، یک معضل نوظهور، کام خانواده‌های مازندرانی را تلخ‌تر کرده است؛ درخواست‌های عجیب برخی مدارس برای «سیمی‌کردن کتاب‌های درسی» و اضافه کردن کاغذهای خط‌دار بین صفحات.

وقتی پدری با حقوق کارمندی، فرزندش را به کتابفروشی می‌برد، با درخواستی مواجه می‌شود که کتابِ نو را باید برگ‌برگ کند، هزینه‌ی صحافی بدهد و هزینه‌ کاغذ اضافه را متقبل شود؛ آن هم در بازاری که کتابفروش‌ها خودشان هم از حجم این درخواست‌ها کلافه‌اند و برای تحویل به‌موقع، وعده‌های مبهم می‌دهند.

این همه در حالی است که خانواده‌ها نمی‌دانند این کار، یک ضرورتِ آموزشی است یا یک فشارِ بیهوده که تنها برای نظم ظاهری دفتر و کتاب طراحی شده است.

از یک سو تورم افسارگسیخته، کمر خانواده‌ها را خم کرده و از سوی دیگر، مدارس ناخواسته به فضایی تبدیل شده‌اند که هر سال، والدین را برای یک آزمونِ سخت اقتصادی آماده می‌کنند.

آیا وقت آن نرسیده است که اداره‌کل آموزش‌وپرورش استان مازندران به این رویه‌های هزینه‌ساز ورود کند و اگر این کار ضرورتِ علمی ندارد، جلوی تحمیل این هزینه‌های اضافی را بگیرد؟ چرا باید مدرسه، که قرار است پناهگاه دانش و تربیت باشد، به صحنه‌ نگرانیِ اولیایی تبدیل شود که تنها می‌خواهند فرزندشان بدون دغدغه‌ فاکتور و صحافی، مشق زندگی کند؟

این روزها، بوی مهر برای خیلی‌ها، بوی کتاب نو نمی‌دهد؛ بوی فاکتورهای صحافی و حساب‌وکتاب‌های ناتمامی را می‌دهد که قرار بود با «سادگی»، شیرین‌تر سپری شوند.