مادری که ایستاد، مکتبی که ادامه دارد …

سکینه مریخ _ ریحان نیوز | سالن آرام است اما هوایش سنگین، سنگین از نام‌هایی که گفته می‌شد و داغ‌هایی که دیده نمی‌شد اما حضور داشت، مادری آرام آرام قدم برمی‌دارد؛ نه با شتاب، نه با تردید، انگار سال‌هاست راه رفتن با این بار را تمرین کرده است..

می‌ایستد، نفس می‌کشد و قبل از هر کلامی، دعا می‌خواند و می‌گوید عادتش هست و آن را وظیفه‌اش میداند، همین‌جا می‌شود فهمید که او فقط یک مادر داغدار نیست؛ راوی یک راه است.

وقتی از پسرش می‌گوید، زمان مکث می‌کند، نه برای گریه، برای جمع‌وجور کردن دل. از کودکی‌اش، از جوانی‌اش، از روزی که راهی شد. از دو کودکی که جا ماندند؛ یکی هنوز بازی را درست بلد نبود، دیگری حتی پدر را به یاد نمی‌آورد. اما صدایش نمی‌شکند.

می‌گوید: “ما شهید دادیم تا حقیقت زنده بماند”. و این جمله، ستون روایت است؛ همه چیز به آن تکیه دارد.

او می‌گوید سخنران نیست، اما کلماتش سخنرانی نمی‌خواهد.

این صدا، صدای مادرانه‌ای است که مستقیم به دل می‌نشیند، پرچمی که شهیدش بر دوش او گذاشته، و حالا شده مسئولیتش؛ مسئولیت گفتن، یادآوری کردن، هشدار دادن. به دانشگاه، مدرسه و جوان‌ها؛ فرقی نمی‌کند، هر جا دل آماده شنیدن باشد، او می‌ایستد و روایت می‌کند.

در لابه‌لای این روایت، مکتبی نفس می‌کشد؛ مکتبی که سال‌ها پیش، مردی آن را با اخلاص و عمل معنا کرد، قاسم سلیمانی فقط یک فرمانده نظامی نبود؛ معلم یک راه بود . مکتب حاج قاسم، مکتب میدان و مسئولیت بود؛ مکتبی که به مادران شهدا آموخت صبر، سکوت نیست و به جوان‌ها فهماند مرد میدان بودن، قبل از شجاعت، به صداقت نیاز دارد.

مکتب حاج قاسم اینجا معنا پیدا می‌کند؛ در صدای این مادر، در بغض فروخورده‌اش، در تأکید مداومش بر «حقیقت». مکتبی که می‌گوید اگر دشمن روایت می‌سازد، تو باید روایت‌گر باشی؛ اگر میدان عوض شده، تکلیف عوض نشده است. روزی اسلحه بود، امروز قلم است. روزی خاکریز بود، امروز فضای مجازی است.

مادر رو به اهل رسانه می‌ایستد، انگار دقیق می‌داند مخاطبش کیست، می‌گوید قلم دست شماست. فضای مجازی دست شماست. نگذارید خون جوان‌ها پایمال شود، این همان هشدار همیشگی مکتب حاج قاسم است و اگر اهل تکلیف نباشی، حقیقت تنها می‌ماند.

او از انتظار می‌گوید، اما انتظارِ ایستاده؛ انتظاری که با کار، با نوشتن، با تربیت و با مراقبت معنا می‌شود. همان پیوند عجیبی که حاج قاسم ساخت؛ پیوند بین اشک و اقدام، بین داغ و مسئولیت.

روایت که تمام می‌شود، سالن در سکوت فرو می‌رود، سکوتی از جنس فهمیدن. اینجا مکتب حاج قاسم فقط یک نام یا خاطره نیست؛ زنده است. در مادرانی که ایستاده‌اند، در روایت‌هایی که گفته می‌شود و در قلم‌هایی که اگر درست بنویسند، می‌توانند ادامه‌دهنده همان راه باشند.