توسعه، راهی روشن اما پیچیده است که تنها با چراغ عقل، خرد جمعی، گفت‌وگو و آرامش می‌توان آن را پیمود؛ نه با نعره، تهدید و رفتارهای قلدرمنشانه. در روزگاری که جوامع پیشرفته، سرمایه حقیقی خود را نه بر قدرت بازو، بلکه بر توان اندیشه، نظم نهادی، اجماع و قانون‌مداری بنا نهاده‌اند، هنوز عده‌ای ساده‌انگارانه می‌پندارند که با فریاد و هیاهو می‌توان مسیر گفت‌وگو، تصمیم‌سازی و حرکت جمعی را به نفع خود منحرف ساخت.