کاری کنید نه سیخ بسوزد نه کباب/ ضرورت تغییر نگاه سازمان‌های بیمه‌گر

ریحان نیوز_ سکینه مریخ طارسی| بیمه پشتوانه زندگیست به تعبیر عوام مردم کسی که بیمه دارد آینده اش تضمین است چرا کهودر زمان بازنشستگی و از کار افتادگی در حالی که استراحت میکند میتواند حقوق و دستمزد دریافت کند، این بخش از مزایای بیمه مهمترین قسمت آن است، برای همین بیمه‌هایی که بازنشستگی ندارند اصلا مورد توجه مردم نبوده و مهم نیست.

در گذشته کسی که بیمه بازنشستگی داشت در میان فامیل و خانواده مورد احترام قرار میگرفت چرا که تعداد این افراد محدود بود، همانطور که میدانیم همزمان با احداث راه آهن اولین قوانین در خصوص کار و حمایت از کارگران شکل گرفت و در سال ۱۳۰۱ با تصویب قانون استخدام کشوری مفهوم بازنشستگی در کشور ما برای نخستین بار بیان شد.

مدتی پس از آن با تصویب رسیدن اولین قانون کار اجمالی و ایجاد صندوق بهداشت و تعاون کارفرمایان مکلف به رعایت قوانین بیمه کارگران شدند، در سال ۱۳۳۱ اعلامیه تاسیس سازمان بیمه تامین اجتماعی صادر شده و در سال ۱۳۵۸ سازمان تامین اجتماعی آغاز به کار کرد.

بیمه تامین اجتماعی یک راهکار برای تضمین امنیت شغلی و آسودگی خیال کارگران و کارمندانی است که همواره دغدغه دوران بازنشستگی و مخارج درمان یا دوره بیکاری خود را دارند. بیمه شدگان با توجه به خدماتی که سازمان تامین اجتماعی در اختیار آن ها قرار می دهد می توانند مستمری دوران بازنشستگی، حقوق بیکاری و مواردی از این دست را دارا شوند.

تمام کسانی که تحت شمول و مخاطب قانون کار قرار می گیرند یعنی کارگران و کارفرمایان در این دسته بیمه اجباری قرار می‌گیرند و کسانی که تحت بیمه اجباری قرار نمی گیرند و به هر علتی کارفرما ندارند می توانند خود را بیمه اختیاری یا خویش فرما کنند.

بیمه تامین اجتماعی به‌دلیل قدمت طولانی و جا افتادن در کشور همچنان مورد پذیرش و احترام عموم مردم قرار دارد و نسبت به بیمه‌های دیگر در اولویت قرار دارد، پس از آن بیمه‌های خدمات درمانی، سلامت، روستاییان و عشایر، بیمه عمر، صندوق‌های بیمه‌ای دیگر و غیره آغاز به کار کرده و کم کم در زندگی بسیاری از افراد جای باز کردند.

اما برخی از مردم تمایلی به بیمه های زندگی ندارند؛ یکی از مهمترین دلایل تورم و کاهش ارزش پول است که مردم متناسب با شرایط تصمیم می‌گیرند.

طی دو دهه اخیر در هر خانواده شخصی به‌عنوان نماینده انواع بیمه‌های زندگی همچون پاسارگاد، ایرانیان و غیره اقدام به پرزنت کردن یا به نوعی جلب بیمه شونده میکند که البته ادامه دارد، اما تعداد افرادی که به این نوع پوشش بیمه ای تمایل نشان میدهند محدود است.

و اما سوال اینجاست که چرا شاهد عدم تمایل مردم به بیمه ها هستیم، پاسخ شاید این باشد که دو سال پیش بود که وضعیت بورس خوب شد، پول‌ها به سمت بازار سرمایه رفت اما الان ریسک‌پذیری افراد تأثیر مهمی در سرمایه‌گذاری در بیمه‌نامه‌های عمر و زندگی دارد و مردم با توجه به شرایط تورمی نمی‌خواهند ریسک کنند، تمایل مردم به سرمایه‌گذاری بیشتر است؛ حتی افرادی که شاغل هستند به بیمه بازنشستگی فکر نمی‌کنند چرا در آن زمان مخارج زندگی افزایش می‌یابد.

البته بحث بیمه های اصلی در بندهای مختلف طی سال‌های اخیر بسته‌های تشویقی زیادی را برای مردم درنظر گرفته که استقبال مردم را در پی داشت.

مثلا در راستای بند یک سیاست‌های جمعیتی ابلاغی از سوی مقام معظم رهبری و ارتقای بالندگی و جوان‌سازی جمعیت با هدف افزایش نرخ باروری قانون بودجه سال ۱۴۰۰ و به دنبال تصویب هیئت وزیران، خدمات ناباروری از تاریخ اول آذر ماه سال قبل در تعهد سازمان‌های بیمه‌گر قرار گرفت.

گفته شده زوجین می‌توانند از خدمات سه دوره ناباروری در طول یکسال شامل IVF ، ICSI، IUI و FET با پوشش بیمه‌‎ای ۹۰ درصد تعرفه بخش دولتی در مراکز ناباروری دولتی و ۹۰ درصد تعرفه بخش عمومی غیردولتی در بخش‌های عمومی غیردولتی، خیریه، موقوفه و خصوصی بهره‌مند شوند؛ در همین راستا زوجه می‌تواند تا سن ۴۹ سال و زوج تا زمانی که قدرت باروری دارد، این خدمات را دریافت کند.

راستی ‌برای توجه به جوانی جمعیت، مادران باردار بدون بیمه بدون نیاز به انجام آزمون ارزیابی وسع، از مراحل اولیه تحت پوشش بیمه سلامت قرار می‌گیرند، فرزندان این مادران باردار نیز تا پنج سالگی بدون آزمون وسع بیمه می‌شوند و پس از پنج سالگی آزمون وسع انجام می‌شود و باز هم می‌توانند تحت پوشش بیمه قرار بگیرند.

اما تصویب افزایش ۲۴ درصدی تعرفه‌های پزشکی در بخش خصوصی و افزایش ۱۹/۵ درصدی آن در بخش دولتی در سال جاری خبری بود که نگرانی‌ بسیاری از مردم از افزایش شدید هزینه‌های درمانی را در پی داشت.

همچنین اینکه بیمارانی که تحت پوشش برخی بیمه‌های پایه از جمله تأمین اجتماعی و بیمه سلامت هستند، رضایت چندانی از میزان پوشش بیمه‌ای خدمات درمانی ندارند چرا که مجبورند بخش عمده هزینه را از جیب خود بپردازند و سهم سازمان‌های بیمه‌گر از هزینه‌های سلامت، چندان نیست! افزایش تعرفه باید با افزایش اعتبارات یا سرانه بیمه‌ای متناسب باشد.

در مجموع کسی منکر فواید بیمه نیست، اما بحث به‌صرفه بودن هزینه‌ها برای مردم بیشتر از بیمه اهمیت دارد، از این رو به نظر میرسد که اگر سازمان‌های بیمه گر بتوانند سازوکاری ترتیب بدهند که نه سیخ بسوزد و نه کباب، شاهد همه‌گیر شدن و تحت پوشش بیمه قرار گرفتن ۱۰۰درصدی مردم اولا زیر چتر بیمه‌های بازنشستگی و ثانیا بیمه‌های زندگی خواهیم بود.