حاج احمدآقا رفت؛ اما مرام پهلوانی‌اش در قلب‌ها زنده ماند

به گزارش ریحان نیوز، بعضی آدم‌ها وقتی می‌روند، فقط یک صندلی خالی نمی‌ماند؛ بخشی از خاطره یک نسل، بخشی از تاریخ یک سرزمین و بخشی از آدم‌هایی که به بودنشان عادت کرده‌ایم، با آنها از میان ما می‌رود و حاج احمدآقا ناطق‌نوری از همان آدم‌ها بود.

برای بسیاری، او نامی آشنا در تاریخ مجلس و ورزش ایران است؛ هفت دوره نمایندگی مردم نور و محمودآباد و ۲۸ سال ریاست فدراسیون بوکس ایران، بخشی از کارنامه مردی است که سال‌های طولانی در عرصه عمومی کشور حضور داشت ، اما حاج احمدآقا فراتر از این عناوین بود؛ او پهلوانی بود که فقط روی رینگ بوکس معنا نمی‌شد.

پهلوانی را می‌شد در رفتار او با مردم دید؛ در همان سال‌هایی که هنوز ساختمان ملاقات‌های مردمی مجلس وجود نداشت و او پیش از ورود به مجلس، کنار خیابان و کنار جوی آب می‌نشست و در گرما و سرما، روزانه ۳۰ تا ۴۰ دقیقه پای درد دل همشهری‌هایش می‌نشست، مشکلاتشان را می‌شنید، برایشان نامه می‌نوشت و بعد وارد مجلس می‌شد و این تصویر از حاج احمدآقا ، از صدها عکس رسمی و هزاران خبر ماندگارتر است.

مردی که قدرت و مسئولیت داشت، اما خودش را از مردم جدا نکرد

حاج احمدآقا زاده اهل اوزکلا در شهرستان نور بود؛ اما علاقه‌اش به زادگاهش در مرز یک روستا و یک شهر متوقف نمی‌شد.

از محمودآباد تا نور و از نور تا نوشهر، توسعه و آبادانی شمال برای او یک دغدغه جدی بود و من زحمات طاقت‌فرسا و شبانه‌روزی او را برای این منطقه از نزدیک دیده‌ام؛ تلاش‌هایی که شاید همه آنها امروز دیده نشود، اما بخشی از آنچه در مسیر توسعه این خطه اتفاق افتاده، بدون پیگیری‌های او قابل روایت نیست.

حتی ایده اتصال تهران به دریای خزر و پیگیری برای ایجاد مسیر مترو از لویزان به شمال، نشان می‌داد که نگاه او به مازندران تنها نگاه یک نماینده به حوزه انتخابیه‌اش نبود؛ او برای آینده‌ای بزرگ‌تر از جغرافیای انتخاباتی خود فکر می‌کرد.

شمال امروز، فقط جنگل و دریا نیست؛ پشت بخشی از زیرساخت‌ها و مسیرهای توسعه آن، سال‌ها تلاش آدم‌هایی قرار دارد که شاید نامشان در تابلوهای پروژه‌ها نوشته نشده باشد.

کارنامه‌ای فراتر از سیاست و ورزش

۲۸ سال ریاست فدراسیون بوکس، از او یکی از چهره‌های ماندگار این رشته در ایران ساخت و در دوران ریاست او، حتی محمدعلی کلی، بوکسور افسانه‌ای و مسلمان آمریکایی، به ایران سفر کرد و هفت دوره نمایندگی مجلس نیز بخش دیگری از حضور طولانی او در عرصه سیاسی کشور بود .

حاج احمدآقا وقتی در کنار مردم بود خود را با مردم و از جنس مردم میدانست؛

مردم دورش جمع میشدند؛یکی از دردش می‌گفت؛یکی نامه‌ای در دست داشت؛

شاید معنای واقعی نمایندگی همین بود؛ قبل از آنکه نماینده مردم در صحن مجلس باشی، باید نماینده درد مردم در زندگی‌شان باشی.

حاج احمدآقا؛ آخرین تصویر

حاج احمدآقا ناطق‌نوری در سوم مهر ۱۴۰۵، پس از سال‌ها تحمل بیماری، در ۸۹سالگی از دنیا رفت.

او رفت؛ اما یک سؤال برای ما باقی گذاشت که چند نفر از ما هنوز حاضر هستیم پیش از رسیدن به صندلی قدرت، کنار مردم بنشینیم؟چند نفر هنوز می‌توانند با وجود اختلاف سیاسی، محبت و حرمت را فراموش نکنند؟و چند نفر هنوز می‌توانند وقتی کسی دیگر توان دفاع از خودش را ندارد، دستش را رها نکنند؟

شاید میراث واقعی حاج احمدآقا همین باشد؛ نه فقط سال‌های نمایندگی، نه فقط ۲۸ سال مدیریت بوکس و نه فقط پروژه‌هایی که برای شمال پیگیری کرد.

میراث او، «مرام» بود

مرامی که در سیاست کمتر دیده می‌شود، اما در حافظه آدم‌ها ماندگارتر از هر عنوان و مسئولیتی است.

حاج احمدآقا…چه خدماتی به مردم کردی، خدا می‌داند؛چه گره‌هایی از کار مردم باز کردی، خدا می‌داند.من اما شهادت می‌دهم که تو را در روزهای قدرت دیدم و در روزهای اختلاف؛و چیزی که تغییر نکرد، محبتت به آدم‌ها بود.

حالا تو رفته‌ای و ما مانده‌ایم با خاطرات مردی که «پهلوان» را فقط در رینگ تعریف نکرد.روحت شاد حاج احمدآقا؛

پهلوان‌ها می‌روند، اما مرامشان می‌ماند.