متحد بودن؛ رمز ایستادگی

ریحان نیوز_ یادداشت| سکینه مریخ طارسی/ محور اصلی مقاومت ایران در این نبرد، انسجام و وحدت ملی بود که به عنوان یک سپر دفاعی مستحکم، تمامی طرح‌های دشمن را خنثی کرد. این جنگ همزمان در سه حوزه نظامی، رسانه‌ای و دیپلماتیک جریان داشت و دستاوردهای بی‌سابقه‌ای را برای ایران به همراه آورد.

رژیم صهیونیستی در این تجاوز سه هدف راهبردی را دنبال می‌کرد: ضربه زدن به پیشرفت‌های علمی و فنی کشور و فروپاشاندن توان نظامی ایران، هدف‌گیری انسجام ملی با هدف تجزیه ایران و براندازی نظام. دشمن با این توهم وارد جنگ شد که با حملات موشکی و فشارهای رسانه‌ای می‌تواند شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر کرده و کشور را به سمت فروپاشی ببرد. اما واقعیت میدانی کاملاً متفاوت بود. گزارش‌ها از اندیشکده‌های آمریکایی تا رسانه‌هایی چون نیوزویک، الجزیره و تایمز اسرائیل، همگی از ناکامی این پروژه حکایت داشتند. به جای فروپاشی، موجی بی‌سابقه از وحدت ملی شکل گرفت. از حضور اقشار مختلف مردم در پمپ‌بنزین‌ها و کمک‌رسانی‌های خودجوش گرفته تا صف‌آرایی گروه‌های سیاسی منتقد در کنار ملت در برابر دشمن متجاوز. این پدیده، که نشانه‌ای از بلوغ سیاسی و اجتماعی ملت ایران بود، دشمن را غافلگیر کرد و در عمل، انسجام ملی به پدافند اصلی ایران تبدیل شد. حتی منتقدان منصف نیز حاضر نشدند با دشمن هم‌صدا شوند. این تصاویر واقعی و غیرساختگی از همبستگی، ریشه در فرهنگی داشت که به جای فردمحوری، جمع‌محوری را ترجیح می‌داد.

در حالی که دشمن غدار با جنجال‌های رسانه‌ای به دنبال نشان دادن موفقیت خود بود، ورق جنگ از روز دوم و سوم برگشت. نیروهای مسلح ایران توانستند با قدرت میدانی خود، ضربات مهلکی را در عمق سرزمین‌های اشغالی وارد کنند. این قدرت، با پشتوانه وحدت و یکپارچگی ملی، باعث تغییر محاسبات و عقب‌نشینی دشمن شد. هرچند دشمن تلاش کرد با سانسور گسترده، تلفات و خرابی‌ها را از دید افکار عمومی پنهان کند، اما گزارش‌های رسانه‌های خودشان از “صحنه‌های آخرالزمانی” در نقاط مختلف اسرائیل، عمق این ضربات را آشکار کرد. این نبرد، بار دیگر قدرت بازدارندگی ایران و ایرانی را به رژیم صهیونیستی و متحدانش، از جمله آمریکا نشان داد.

این نبرد تاریخی، درس‌های مهمی را به ایران و دشمنانش آموخت. مهم‌ترین دستاورد آن برای دشمنان، درک این حقیقت بود که این ملت اهل تسلیم نیست. این جنگ نشان داد که موضوع اصلی، نه چند سانتریفیوژ یا چند کیلوگرم مواد هسته‌ای، بلکه استقلال ملی و هویت ایرانی است. این جنگ بار دیگر ثابت کرد که اگر هویت و استقلال ملی خدشه‌دار شود، این مسیر انتها ندارد و دشمن به بهانه‌های دیگری مانند امنیت خلیج فارس، به دنبال امتیازات بیشتری خواهد بود.

علاوه بر این، جنگ دوازده روزه نشان داد که ایران در برابر یک ائتلاف نانوشته و مهم ایستاده است. ۳۲ کشور عضو ناتو، رژیم صهیونیستی و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، در عمل در این نبرد در مقابل ایران قرار گرفتند. آمریکا نیز با حمله به تأسیسات اصفهان، فردو و نطنز، نقش اصلی را در مدیریت عملیات ایفا کرد. این نبرد همچنین ثابت کرد که پیوند عمیق میان مذهب و ملیت در فرهنگ ایرانی، یک واقعیت غیرقابل انکار است. برگزاری مراسم مذهبی و حضور رهبر معظم انقلاب در حسینیه امام خمینی، به عنوان نمادهای مقاومت، ضربه مهلکی به جنگ ترکیبی دشمن زد و نشان داد که عاشورا برای ملت ایران فراتر از یک واقعه تاریخی است و هویت جمعی ما را شکل می‌دهد.

این جنگ بار دیگر ثابت کرد که ملی‌گرایی اصیل در ایران، ریشه در مقاومت و ایمان دینی دارد و با ملی‌گرایی نمایشی که در گذشته منجر به تحمیل قراردادهای ننگین شده، تفاوت اساسی دارد. این ملی‌گرایی اصیل از متن و بطن مردم جوشید و اجازه نداد که خواب شوم دشمن تعبیر شود. در نهایت، این نبرد تنها یک جدال نظامی نبود، بلکه یک جدال تمدنی بود که هویت دینی و سیاسی ایران را در برابر تمدن سکولار غرب به چالش کشید. حمایت‌های بی‌سابقه از رهبری از داخل و خارج از کشور، از جمله بیانیه‌های مراجع عظام تقلید در نجف اشرف و علمای کشورهای مختلف، نشان داد که جریان فتوا وقتی با هویت دینی و توحیدی پیوند می‌خورد، نه جغرافیا می‌شناسد و نه تاریخ. این پشتیبانی فرامرزی، پیامی قوی به دشمن داد که رویای تسلیم شدن ایران را بر باد داد.

این جنگ ترکیبی در حوزه رسانه نیز به شدت فعال بود. در حالی که رسانه‌های غربی و معاند، در برابر شهادت ۷۲ زن و کودک ایرانی سکوت کرده بودند، تلاش کردند با شایعه و تحریف، افکار عمومی را بمباران کنند. اما حضور پرشور مردم در تشییع ملی شهدای اقتدار، نشان داد که ملت ایران اسیر جنگ روایت‌ها نیست و هیچ چیز نمی‌تواند اعتبار نیروهای مسلح و حافظان وطن را مخدوش کند. این جنگ بار دیگر نمایانگر چهره اصلی تمدن غرب شد که سلاح اصلی آن نه دیپلماسی و حقوق بین‌الملل، بلکه زور و تهدید است. در مجموع، نبرد دوازده روزه یک پیروزی بزرگ برای ایران و یک شکست راهبردی برای دشمن بود که ابعاد مختلف آن، سال‌ها مورد تحلیل قرار خواهد گرفت.